I have no name
από τους El Conde de Torrefiel  
 
Δημιουργία και παραγωγή: El Conde de Torrefiel, Théâtre Vidy-Lausanne
 
Αποτελεί μέρος του συλλογικού project Shared Landscapes.
 
Δημιουργήθηκε τον Μάιο 2023.
 
Το Shared Landscapes είναι μια σύλληψη των Caroline Barneaud και Stefan Kaegi, που συγκεντρώνει επτά καλλιτεχνικά έργα των Chiara Bersani και Marco D'Agostin, El Conde de Torrefiel, Sofia Dias και Vítor Roriz, Begüm Erciyas και Daniel Kötter, Stefan Kaegi, Ari Benjamin και Émilie Rousset, για μια ημέρα αφιερωμένη στην τέχνη του τοπίου ως Παράσταση.
 
Performing Landscape project -Παραγωγή:  
Rimini Apparat, Théâtre Vidy-Lausanne, Bunker και Mladi Levi Festival, Culturgest, Festival d'Avignon, Tangente St. Pölten - Festival für Gegenwartskultur, Temporada Alta, Zona K και Piccolo Teatro di Milano Teatro d'Europa.
Συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Berliner Festspiele.  

Σκηνοθετικό σημείωμα
των El Conde de Torrefiel  
 
Οι El Conde de Torrefiel είναι ένας θίασος που μελετά και διερευνά το θεατρικό πεδίο, με σαφή στόχο να αναθεωρήσει, να εκσυγχρονίσει και να διευρύνει τις δυνατότητες της θεατρικής γλώσσας. Η προοδευτική προσέγγισή του ανταποκρίνεται στις υπαρξιακές συνθήκες του καιρού μας. Ωστόσο, όταν άρχισε να δουλεύει ως επαγγελματικός θίασος το 2010, οι παραγωγές τους ήταν σχεδιασμένες για τον παραδοσιακό θεατρικό χώρο: ένα «μαύρο κουτί» με το κοινό να κοιτάζει προς τα εμπρός καθισμένο σε σειρές.
 
Μετά την υγειονομική κρίση COVID-19 του 2020, η οποία τροποποίησε ριζικά τις κοινωνικές συνήθειες σε όλο τον κόσμο, αυτή η δυναμική έχει αλλάξει, όπως και η σχέση του κοινού με το θέατρο. Οι παρατεταμένοι περιορισμοί και οι σωματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της πανδημίας τους οδήγησαν να αναθεωρήσουν τις σχέσεις τους, όχι μόνο μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και με το φυσικό περιβάλλον και τον έμβιο κόσμο γενικότερα. Από εκείνο το σημείο και έπειτα, η θεατρική τους πρακτική άρχισε να διερευνά (ή και να επαναφέρει) μεθόδους που συμπεριλάμβαναν το φυσικό περιβάλλον. Η πρόσκληση να συμμετέχουν στο πρόγραμμα Shared Landscapes ήταν η ιδανική ευκαιρία για να μελετήσουν διεξοδικότερα αυτές τις ιδέες, τους προβληματισμούς και τις θεατρικές φόρμες, τις οποίες άρχισαν να εφαρμόζουν το 2021. Εκ των υστέρων διαπίστωσαν ότι η επιθυμία τους  να εγκαταλείψουν τους περιορισμούς που επιβάλλει ένα κτίριο ή ένας θεατρικός οργανισμός έμοιαζε ένα λογικό βήμα στην επιδίωξή τους να διευρύνουν τη θεατρική γλώσσα με μια μορφή έκρασης σχεδιασμένης να γεννά μύθους, που επιτρέπουν να σκεφτόμαστε, να λέμε ιστορίες και να φανταζόμαστε ένα κοινό μέλλον. Ταυτόχρονα, αυτή η «αφετηρία» του σύγχρονου θεατρικού χώρου είναι επίσης ένας τρόπος αναβίωσης των απαρχών του θεάτρου, όπως το αντιλαμβανόμαστε στη Δύση, όταν οι παραστάσεις γίνονταν στο ύπαιθρο, με τα φυσικά στοιχεία σαν σκηνικό και φόντο.
 
Η κατάληψη του φυσικού χώρου τους επέτρεψε όχι μόνο να εξερευνήσουν τις δυνατότητές του ως σκηνής και μυθοπλαστικού στοιχείου, αλλά και να δημιουργήσουν μια δυνατή βιωματική εμπειρία για το κοινό. Σήμερα, που το θέατρο συνήθως βρίσκεται σε κλειστούς χώρους, όπου απομονώνουν το βλέμμα από τον έξω κόσμο, περιορίζοντάς το σε συγκεκριμένα σημεία, αυτή η εμπειρία της φύσης προσφέρει στο κοινό μια δυνατότητα ενεργούς συμμετοχής -αυθόρμητης, άρρηκτα συνδεδεμένης με την πραγματικότητα και με τη διαλεκτική της σχέση με τον μύθο και τη συλλογική φαντασία.
 
Στο I have no name η ιδέα μιας θεατρικής εμπειρίας βασισμένης στη φύση και το τοπίο, αντιστοιχεί στην ανάγκη τους να αμφισβητήσουν τις τρέχουσες αλλά και τις μελλοντικές προκλήσεις που περιμένουν την ανθρωπότητα. Για να επιβιώσει η ανθρωπότητα, πρέπει να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα στην τεχνολογική πρόοδο και τα όρια της ανθρώπινης υπόστασής μας. Αυτό είναι, ίσως, το πιο επείγον υπαρξιακό ζήτημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. 

El Conde de Torrefiel
Οι El Conde de Torrefiel (Tanya Beyeler και Pablo Gisbert) είναι ένα ντουέτο με έδρα τη Βαρκελώνη. Στόχος τους είναι να κατανοήσουν τις συνδέσεις ανάμεσα στον ορθολογισμό και στις έννοιες των πραγμάτων, όπως αυτές καθορίζονται από τη γλώσσα καθώς και τις αφηρημένες έννοιες, το φαντασιακό και το συμβολικό, σε σχέση με την εικόνα. Οι δημιουργίες τους αναζητούν μια οπτική και κειμενική αισθητική, στην οποία το θέατρο, η χορογραφία, η λογοτεχνία και οι εικαστικές τέχνες συνυπάρχουν, εστιάζοντας στον 21ο αιώνα και στους συσχετισμούς μεταξύ πολιτικού και προσωπικού. Το θέατρό τους επαναφέρει τον τέταρτο τοίχο για να επιτρέψει μια επιστροφή σε έναν συλλογικό τρόπο αισθαντικότητας. Αυτό που επιχειρούν είναι να μην αγγίξουν άμεσα το κοινό αλλά να το ερεθίσουν με τρόπο τέτοιο ώστε να πάρει ξανά τη θέση του ενεργού θεατή, που έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται με τις αισθήσεις του και τις εντυπώσεις που του προκαλούνται. Το θέατρό τους δεν είναι δογματικό ούτε ενδιαφέρεται για την πολιτική ανάλυση. Και αυτό γιατί οι ίδιοι θεωρούν ότι «τα έργα δεν πρέπει να κλείνουν με αξιώματα αλλά να δημιουργούν ερωτήματα». Το δικό τους θέατρο επικεντρώνεται στο συναίσθημα και στην ποίηση εστιάζοντας στο παρόν, όπου τα υποκείμενα μπορούν να υπάρξουν ελεύθερα απέναντι στις αμφισημίες της σύγχρονης συλλογικής ζωής. Η παράστασή τους La posibilidad que desaparece frente al paisaje (Possibility that disappears faced with the landscape) ανέβηκε το 2016 στο Vidy και το 2018 στο θέατρο La Plaza. Το 2023 συμμετείχαν στο Shared Landscapes project. Το 2025 θα παρουσιαστεί το Ultraficcion N1.